Som åtteåring i Grønvika va eg ikkje opptatt av ord.
Men - eg vesste nøyaktig ka det ville sei å ha status.

HAN hadde status. HAN va heilt spesiell i mine aua.
Eg speida og lytta etter HAN i mørke desemberdaga. Skrapelyden hørte eg først.
Eg såg på HAN med ærefrykt. Eg såg på HAN med spenning.
HAN va litt streng - ordan hannes va lov. Når HAN sa nokka, nikka eg i beundring.
HAN speida konsentrert gjønna vindue i snyfokke - eg studerte alt HAN foretok seg.
Kver manøver HAN gjorde blei kopiert i leken seinar. Førr ei beregning!
Lydan og lukta pirra kver en årvåken guttesans.

Eg prøvde å treffe HAN så ofte eg kunne. Mamma laga matpakke. Å være i lag med HAN va toppen. Det va så vidt eg torte å spørre HAN om å få være med. Eg låg ofte våken og øvde på spørringa - og håpa på rette svaret.
Latteren hannes drog meg med, ekte og smettsom, men eg slutta brått når HAN va ferdig.

Tykjepelken tok av og tel bolig i HAN. En gong sette han meg av med kjerka. HAN skulle ikkje telbake, beretta HAN. 6 km på føten knekte ikkje trua. Ekte status tåle en støyt.

Det verste skjedde når kjøringa va slutt. Eg klarte aldri å takle det. Han sa bestandig det eg sku sei. "Takk før turen !" Eg blei stum. Overrumpla. Fikk ikkje fram et ord. Følte meg dum.Latteren runga når døra på lastebilen slo igjen.

Mitt barndoms ideal.
-Brøytebilsjåføren.
-Erling Rasmussen.